Złoty polski służy jako oficjalna waluta Polski, z kodem waluty PLN i symbolem zł.

Jej nazwa wywodzi się z przymiotnika „złoty" w rodzaju męskim, który jest ściśle związany z guldenem, podczas gdy jego podjednostka grosz ma korzenie w słowie „groschen", pokrewnym z angielskim określeniem srebrnej monety „groat". Złoty został oficjalnie wprowadzony 28 lutego 1919 roku i zastąpił swoją poprzedniczkę, polską markę, wchodząc w życie w 1924 roku.

Wyłącznymi podmiotami uprawnionymi do produkcji monet i banknotów są Polska Wytwórnia Papierów Wartościowych (PWPW) z siedzibą w Warszawie, założona 25 stycznia 1919 roku oraz Mennica Polska z siedzibą w Warszawie, założona 10 lutego 1766 roku.

W związku z inflacją na początku lat 90. XX wieku, waluta przeszła denominację. Tym samym 1 stycznia 1995 roku nastąpiła rewaloryzacja w stosunku 10 000 starych złotych (PLZ) do jednego nowego złotego (PLN).

Symbol waluty, zł, zbudowany jest z małych liter z i ł, reprezentujących początkowe litery w słowie „złoty". Nie ma on swojej reprezentacji w systemie Unicode Standard, jednakże był wcześniej obecny w polskich maszynach do pisania i komputerach. Symbol podjednostki, „grosz", zapisywany jest małymi literami jako gr.

Złoty polski a Unia Europejska

Po dołączeniu Polski do Unii Europejskiej w maju 2004 roku, jednym ze zobowiązań było przyjęcie euro, pod warunkiem spełnienia wymaganych standardów stabilności. Podczas gdy wokół tematu dołączenia do strefy euro toczyły się liczne dyskusje, zmiany w artykule 227 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej byłyby konieczne, zanim do tego dojdzie. Nastroje społeczne, odzwierciedlone w ostatnich badaniach zleconych przez Komisję Europejską, wskazują na około 60% poparcia dla przyjęcia euro.